Recensies

‘Vroeger was ik concertprogrammeur in de Effenaar in Eindhoven, het “Paradiso” van het zuiden. Later heb ik met veel ‘grote’ muzikanten gewerkt als Billy Cobham, Jan Akkerman, Brecker Brothers, Rosa King, Bertus Borgers en H.Brood. Met die achtergrond kan ik zeggen dat ik je steengoed vindt. Zelden was ik zo ontroerd van een optreden als gisteren. Dus ik hoop dat je verder gaat op dit pad.’

Recensie in Nadelunch 28 augustus 2015:

Ellen Pels – Late Bloomer: inspirerende levenslessen van een laatbloeier

Tegenwoordig lijkt het of je op steeds jongere leeftijd moet weten wat je wil. Televisieprogramma’s overspoelen ons met jonge kinderen die hun zang- en danstalenten aan de wereld laten zien. Dat kan ontmoedigend werken voor degenen onder ons die al iets ouder zijn. Maar dat het is nooit te laat om je dromen waar te maken, bewijst Ellen Pels op haar debuutalbum Late Bloomer.

Het najagen van dromen
Wie ziek wordt, gaat nadenken over wat belangrijk is in het leven. Zo ook Ellen Pels. Toen zij op haar vijftigste ziek werd, realiseerde ze zich dat een carrière in de muziek haar grootste onvervulde wens was. Ze had weliswaar haar leven lang al gezongen, eerst in koren en toen ze in de veertig was langzaam maar zeker ook als soliste. Maar ze wilde méér. Vanaf dat moment greep ze elke kans aan die langskwam: ze ging in zee met een band, zong in een toneelproductie en maakte een nummer met Perquisite. Zanger Wouter Hamel omschreef haar stemgeluid als: “Lovely voice, dare I say slightly husky. Deep and warm, quite theatrical.”

Daarnaast maakte ze eindelijk werk van een andere lang gekoesterde wens: het schrijven van eigen nummers. Lang had Ellen gedacht dat dit voor haar niet weggelegd was, maar dit bleek niet waar te zijn. Met behulp van nieuwe technologieën op muziekgebied en een lerares die haar wegwijs maakte in de wereld van songwriting, bleek er meer mogelijk dan ze ooit had gedacht. Binnen de kortste keren had ze een album bij elkaar geschreven. Ze verzamelde professionele muzikanten om zich heen om de songs uit te werken en op te nemen en haalde via crowdfunding een deel van het geld op om ook deze droom uit te laten komen. En zo bracht Ellen op haar vijfenvijftigste haar debuutalbum Late Bloomer uit.

Persoonlijke verhalen
Misschien denk je: waarom zou je dat doen, op je vijfenvijftigste nog een album uitbrengen? Je kan jezelf ook de vraag stellen: waarom niet. Muziek gaat uiteindelijk om het persoonlijke verhaal dat je ermee wil vertellen en het verhaal van iemand van vijftien zal anders zijn dan het verhaal van iemand van vijfenvijftig. Daarom hebben beide verhalen bestaansrecht. De teksten van Ellen zijn persoonlijk en autobiografisch en verraden de nodige levenservaring en wijsheid.

In titeltrack Late Bloomer zingt Ellen: “I feared I would not fit / I’m not young and georgeous.” Uiteindelijk heeft de sprong in het diepe haar wel iets opgeleverd: “I am a late bloomer / But now I am sublime.” In Spiritual Life neemt ze mensen op de hak die de oplossing voor al hun problemen zoeken in het spirituele: “If I start healing / Meditate every day / See a Shaman for my dreams / And ask angels to come my way / Will I stop feeling like a victim?” Uiteindelijk zijn we natuurlijk zelf verantwoordelijk voor ons eigen leven. Daarnaast zingt ze over zowel de mooie als de verdrietige kanten van de liefde, vriendschappen die tijd en afstand overleven en het afdoen van maskers en jezelf werkelijk laten zien. Mooi is het contrast in Wounded Heart, waarin ze zingt over mensen die hun hart hebben gesloten en daardoor niet meer in staat zijn om lief te hebben, terwijl ze zich realiseert hoe gelukkig zij zich mag prijzen dat zij wél in staat is om zich open te stellen voor de liefde. In No Regrets spoort ze ons aan om ook geen tijd meer te verliezen en onze dromen waar te gaan maken: “You’ve got to move / You’ve got to make your dreams come true / No time to waste / So much to look forward to.” Je wil immers niet op je leven terugkijken met spijt. Duidelijk is dat Ellen veel te vertellen heeft en ons niet alleen wil vermaken, maar ons ook deelgenoot wil maken van haar ervaringen en ons daarmee iets wil leren.

Méér dan alleen muziek
Tot zover de teksten. De muziek die haar verhalen ondersteunt is te omschrijven als easy listening jazz met pop- en Latin-invloeden. Ellen kiest niet voor voorspelbare deuntjes, maar kiest voor verrassende melodieën en harmonieën. Dat is een behoorlijke prestatie voor iemand die nog niet eens zo heel lang geleden dacht dat zij helemaal niet in staat was om nummers te schrijven. De muziek ligt echter altijd lekker in het gehoor. Dat zij haar droom groots heeft aangepakt blijkt uit het feit dat ze zich laat begeleiden door een volledige band, bestaande uit toetsen, bas, drums, gitaren, saxofoon, trompet en achtergrondvocalisten. De lage, warme stem van Ellen is prettig om naar te luisteren. Zoals ze zelf zegt: “Qua stemgeluid hoef je geen geschreeuw te verwachten.” Ze zingt beheerst, maar gedecideerd. Als ik naar haar luister, voel ik het plezier waarmee ze zingt. Ook aan de arrangementen is duidelijk veel zorg en aandacht besteed.

Late Bloomer is een album geworden vol mooie, fijn in het gehoor liggende liedjes vol wijze levenslessen. Maar het is méér dan dat: het is bovenal het inspirerende verhaal van iemand die op latere leeftijd haar roeping gevonden heeft en tegen de stroom in durft te gaan om haar dromen waar te maken. Hopelijk weet Ellen met haar muziek nog veel andere mensen te inspireren om hetzelfde te gaan doen, op welk gebied dan ook. Zij laat zien dat het nooit te laat is. Dat is een verademing in een maatschappij die voortdurend “hoe jonger, hoe beter” naar ons lijkt te roepen.

Marjolein van der Heide

 

Recensie in Jazzflits
nr 240, 22 juni 2015: (Blz. 9)
De Staphorster zangeres Ellen Pels is een laatbloeier. Inmiddels een eind in de vijftig nam ze pas nu haar eerste cd op. Via crowdfunding sprokkelde ze budget bij elkaar. Ze schreef twaalf liedjes, waarvan één met producer en componist Perquisite.
In de studio en live laat Pels zich begeleiden door een negenmansformatie. Pels houdt niet van halve maatregelen en het mocht wat kosten, dit project.
Pels is van origine logopediste. Ze verdient haar brood als coach, trainer en reiki master. Maar musiceren begint meer en meer de overhand te krijgen in Ellen Pels’ bestaan. Daarom de stap naar een eigen album dat geldt als haar handtekening. ‘Late Bloomer’ is een zeer persoonlijk document geworden. We leren Pels goed kennen, onder andere in het titelstuk dat alleszeggend is: Ik ben een laatbloeier en ik nam mijn tijd, maar nu ben ik iemand die meetelt. Dat we het maar weten.
‘ De volgende cd mag wat minder braaf klinken ’
Pels schreef een dozijn aangename songs met veel jazzy ingrediënten maar ook de genres pop en latin komen ruimschoots aan bod. Ondersteund door doorgewinterde professionals kreeg en nam Ellen Pels alle ruimte de mogelijkheden van haar gerijpte stem te laten horen. Wat opvalt is Pels’ perfecte beheersing van het Engels. Ze woonde lange tijd in Engeland en dat hoor je. Het bezwaar is dat Pels’ uitspraak net even te beschaafd is voor een jazzplaat. De volgende cd mag wat minder braaf klinken.

Hans Invernizzi